امروز فهمیدم یکی دیگه از دوستام پرید.
تا کِی باید پریدن بقیه رو به تماشا بشینم ؟ خیلی خوشحالم برای پروازشون براای رفتنشون برای رها شدنشون ولی کی نوبت من میشه ؟
خسته م از اینجا. از پدرم. از این وضع. از این اتاق، از این خونه. از این شهر. از این
برچسب:
نویسنده: نیکی حکیمی
تاريخ: سه
شنبه
16 آبان
1396 ساعت: 17:42